YİNE BEN AĞLADIM ANNE

YİNE BEN AĞLADIM ANNE

İlk önce ne zaman ağladığımı hatırlamıyorum. Çünkü doğduğum gün ağlamıştım anne. Hatırladığım tek şey ağlamamın hiçbir zaman bitmediğidir. Sanki ağlamadan gülmek yoktu bu dünyada. Büyüyünceye kadar hep çocukça ağladım. Neler istedim; senin canını kaç zaman sıktığımı bilmiyorum ama, o zaman ağlayan gözlerimdi. Gözyaşlarımı silerdin dinerdi yaşlarım anne.

Erkekler ağlamaz sözünü daha o zamandan öğretmişlerdi dillerimize. Ben de hep büyüyünce ağlamam diye hayal kurardım. Büyüdüm ama yine ben ağlıyorum anne. Demek erkekler ağlamaz sözü kocaman bir yalanmış anne. Zira dünyanın en yiğit erkekleri hep ağlamışlar. Rasulullah kadar yiğit mi vardı. Ve Resulullah kadar ağlayan mı var.

Büyüyünce günahlarıma ağlamayı öğrendim anne. Bu kez de gözyaşlarımı kendim siler Rabbimin rahmetiyle, azgın dalgaların sakinleştiği gibi durulup sükûnet bulurum. Meğer buda yetmiyormuş anne firavunları boğacak kızıl denizler için daha çok gözyaşı gerekiyormuş.

Bu ağlamayı da düşmanlarımız öğretti bize anne. Onlar öğretmeden ağlayabilseydik, şimdi ağlamayacaktık acı halimize.

Bu ağlamak çok farklı anne. Zira şimdi yüreğim ağlıyor. Yüreğimin yaşları yok ki anne. Gözyaşlarımı sustursam da, yüreğimin ağlamasını susturamıyorum. Onun için yine ben ağladım anne.

Ben büyüdüm anne. Ve hala ağlamaktayım, gözyaşlarımı sen silmesen de. Öyle bir dünya bekliyordu ki beni,  bir defa gülmek için bin defa ağlamak gerekiyor anne.

Önce Allah için ağlamayı öğrendim. Allah için ağlayınca susmak bilmiyor yürek. Çünkü her an yüreğinizi acıtacak şeylerle karşılaşıyorsunuz. Yine ben ağladım anne.

Çeçenya’ya ağladım. Afganistan’a ağladım. Bosna’ya ağladım. Belki bu son olur diye, Filistin’e, Irak’a, Gazze’ye ağladım, hem de bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra anne. Bombalar onlara atıldı ama yine ben ağladım. Şimdi ağladığımı yazarken de ağlıyorum. Yüreğimin yaşlarıyla gözlerimin yaşları birbirine karıştı anne. Çünkü gözyaşlarım artık yüreğime akıyor anne.  Ne olur dualarınla sil gözyaşlarımı artık dayanamıyorum.

Elimden bir şey gelmiyor, çaresizliğime ağlıyorum. Onlar ölüyor, ben ise yazıyorum, inan buna bile ağlıyorum anne.Derdimi kalemimle, kağıdımla paylaşıp yine ben ağlıyorum anne..

Dün ağladıklarımı unutmamışken bugün Mısır ve Suriye bombalanıyor. Şimdi onlar ölüyor ben ise ağlıyorum anne. Zalimlerden zalim, ölümlerden ölüm beğendirdiler kardeşlerime. Denize düşerken yılana sarıldık; yağmurdan kaçarken doluya tutulduk nasıl ağlamayayım anne. Ağlamıyorsan anlamıyorsun, anlayınca da ağlıyorsun, onun için yine ben ağladım anne.

Önce komşunun çocuklarının ağlamasını duyardık. Ya başını okşar, yâda bir şeker tutuştururduk eline susardı. Şimdi dünyanın bütün ağlayanlarını evimize getirdiler. Biz gidemeyince anne biz gidemeyince. Onları evimize getirdiler ama elimize ayağımıza kelepçe vurdular. Baktım ağlayanlar yine komşularımdı, kardeşlerimdi, bacılarımdı, çocuklardı ve en acısı analardı anne. Onları susturamayınca yine ben ağladım anne.

Korkuyorum, çiğnenecek ırzlardan, kalacak yetimlerden, ölecek insanlardan gelecek her haberden korkuyorum anne. Yeni bir mektubun Mısırlı bir bacımdan gelmesinden korkuyorum. Her şeye dayanıyorum ama buna asla anne. Kahroluyorum, yıkılıyorum yine ben ağlıyorum anne.

Ağlayan bir çocuğu susturunca a dünyalar benim oluyor. Şimdi dünyaları ağlatıyorlar hangi birini susturacaksın anne. Onun için yine ben ağlıyorum anne.

Hep analar ağlar zannederdim. Sevgiden, korkudan endişeden, hasretten. Heyhat bilemedim analar ağlayınca bende ağlayacaktım. İşte yine ben ağlıyorum anne.

Saat
Hava Durumu
Anlık
Yarın
12° 17° 12°
Ziyaret Bilgileri
Aktif Ziyaretçi1
Bugün Toplam11
Toplam Ziyaret97653
İLK GÜNAH VE İLK TÖVBE

NAMAZ VAKİTLERİ
ARAMA
Google
IP ADRESİNİZ

ip adresim